- Przestały śpiewać ptaki, nie ma wiewiórek naszych, po prostu zrobiła się pustynia, ale zostały za to znaki - można powiedzieć - Bożej pamięci. Na cmentarzu też, mimo, że ucierpiały nagrobki, ale krzyże wszystkie pozostały. Dzisiaj jesteśmy przerażone rozmiarem tego, co się stało. Większość uważa z nas, że powinnyśmy odbudować ten las. Kilkadziesiąt lat temu inne siostry sadziły ten las. Myślę, że przyszedł czas na nasze pokolenie.

Mirona Turzyńska

- My tylko opublikowałyśmy zdjęcia na facebooku i to wywołało naprawdę taki pozytywny odzew. Nasz klasztor stał w lesie i tak, jak widać wkoło, to wszystko uległo ruinie. Bardzo dziękuję wszystkim tym, którzy nas wspomagają. My tak naprawdę nikogo nie wzywamy i nie prosimy. Ci ludzie się pojawiają i to jest takie piękne, że są z nami. To nam dodaje sił.

Mirona Turzyńska