Święto Wszystkich Świętych ma w Kościele rzymskim długą, ponad tysiącletnią tradycję. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nie obchodzono osobnej uroczystości poświęconej świętym. Jako pierwszych zaczęto czcić męczenników, którzy oddali życie za wiarę chrześcijańską. Ślady takiego kultu pochodzą z IV wieku. W VII wieku większego znaczenia nabrał kult świątobliwych zmarłych, np. papieży czy mnichów. Papież Bonifacy IV w maju 609 lub 610 r. (nie ma stuprocentowej pewności co do daty) ustanowił rzymski Panteon (pogańską świątynię poświęconą, jak wskazywała nazwa, wszystkim bogom) kościołem poświęconym Matce Bożej i wszystkim męczennikom (Santa Maria ad Martyres). Decyzja ta uchroniła Panteon przed zniszczeniem. W tym czasie święto to, jeszcze o zasięgu lokalnym, obchodzone było w maju.

W VIII wieku, w dniu 1 listopada wspomnienie Wszystkich Świętych obchodzono lokalnie w kościołach Bawarii i Irlandii. W IX w. król Franków i cesarz rzymski Ludwik I Pobożny, syn Karola Wielkiego, rozszerzył to święto na całe swoje państwo, a w X w, zgodnie z kościelną tradycją dokładnie w 935 r., papież Jan XI rozszerzył je na cały Kościół powszechny.