Na pewno jest trochę wzruszenia, jest dużo radości, też z takiego wspólnego tworzenia tej paczki i grupy osób, na której można polegać, ale też troszeczkę takiego zastanowienia, ile my mamy dużo rzeczy jak mamy na co dzień, a ile mają inni. Troszkę zatrzymania na tym, co jest nam tak naprawdę potrzebne.

Wczoraj na przykład miałam taki przypadek: byliśmy u starszego pana, pan ma 64 lata otworzył paczkę i zobaczył że była poduszka, jasiek i koc. I on wtedy jak dziecko przytulił ten koc i to dla mnie było tak niesamowite, że ja naprawdę ten widok będę miała chyba na pewno przez jakiś czas przed oczami, że ludzie po prostu z takich małych rzeczy potrafią się cieszyć.